Column: Wat wil je?

  • Datum: 21 mei 2019
  • Tekst: Evelien Erichsen
  • Illustratie:Evelien Erichsen

‘Wil je liever bij papa achterop of bij mama?’ Een dreumes kijkt van de mama naar de papa en daarna weer van de papa naar de mama. Gedwee wachten de twee met hun fietsen aan de hand.

‘Dít gaan we dus nooit doen, hè,’ zeg ik tegen mijn man. We zitten op een terrasje in Den Haag en kijken naar de ouders die kennelijk heel geduldig zijn. Ik ben een paar maanden zwanger en snap hier niets van. Zoiets beslissen de ouders toch?

Wat wil je op je brood?

Dit is nu vijf jaar geleden. We hebben inmiddels een zoontje van vier en van een. Ik denk heel soms wel eens terug aan die keer in Den Haag. Misschien had ik dat wat vaker moeten doen, want het lijkt erop dat wij (vooral ik) ook zo’n overlegouder aan het worden zijn. Zullen we lopend naar school of met de fiets? Kom je mee met boodschappen doen? Heb je zin om naar de speeltuin te gaan? Wat wil je op je brood? Honing? Oh nee appelstroop. Oh, toch wel honing? Een moeder van een vriendin zei dat vroeger kleine kindjes gewoon hun brood kregen zonder overleg. Tot ze oud genoeg waren om het zelf te smeren.

De eigen wil ontdekken

Hoe heeft het zover kunnen komen? Ik weet nog dat we hadden gelezen dat een kind met 1,5 jaar zijn eigen wil ontdekt en zijn eigen beslissingen wil nemen. Zo klein als ze zijn willen ze zich al afzetten, zelfstandig zijn en alles zelf doen. Wat uiteraard vaak niet lukt, met gefrustreerde kindjes als resultaat. Aan de ouders om deze peuterpubers te helpen. Dat leek ons een mooie taak. Maar die ‘zelfstandigheid’ werd steeds groter en uiteindelijk was ons zoontje van vier gewend om met veel mee te beslissen. En bóós dat hij kan worden als hij echt iets wel of juist niet wil! We hadden geen zin in drama en dus gingen we confrontaties steeds vaker uit de weg.

Dat mag Kareltje zelf bepalen.

Mijn moeders haren gaan recht overeind als ik hierover begin. Ze is herenkapster en knipt ook kindjes. “En, hoe wil je het kapsel hebben voor Karel?” vroeg ze een moeder van een kleuter. “Dat mag Kareltje zelf bepalen. Wat wil je Kareltje?” “Vlèèchtjes en boven stéékeltjes!” zei Kareltje. Dus werden het een matje met een vlechtje onder.

Korte termijn gemak ten koste van lange termijn geluk

Dat gaat me veel te ver, maar ook wij laten teveel over aan onze kindjes. We zochten naar korte termijn gemak en krijgen nu te maken met lange termijn ellende. Ik breng mijn oudste ’s ochtends naar school met de bakfiets omdat hij geen zin heeft die tien minuten te lopen en ik geen zin heb in zijn drama ‘s ochtends. We laten hem’s ochtends in zijn pyjama ontbijten, terwijl we eigenlijk willen dat hij zich aankleedt voor het ontbijt. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Jij bent de moeder, jij bepaalt!

Laatst was ik op een kermis wat leuk zou zijn voor kleine kindjes. Die van mij was zo enthousiast dat hij niet meer naar huis wilde en ik mijn gillende en schoppende zoon in een houdgreep van de kermis probeerde te krijgen. ‘Wat moet ik doen?’ zei ik hardop tegen mezelf. Een vriendin die mee was antwoordde: “Dat bepaal jij. Jij bent de moeder!” Ze had gelijk en toch had ik niet het idee dat ik bepaalde. Vooral niet toen hij als aller-aller-laatste attractie nog eendjes -4 euro!- mocht vissen. Hij moest wel beloven dat hij daarna met mij naar huis zou gaan.

Ouderlijk gezag?

Het is erin geslopen en nu besef ik me dat we kinderen aan het creëren zijn die nu al gewend zijn hun zin te krijgen. En dan is het huis te klein zodra ze even niet mogen meebeslissen. Hoeveel respect hebben ze voor mijn ouderlijk gezag? Ik vermoed dat we het antwoord confronterend gaan vinden.

De regie terug

We blijven het een uitdaging vinden in hoeverre we onze kinderen een keuze moeten geven. Het zullen de kleine dingen worden. Vragen als; “Welk spelletje wil je spelen?” Maar in praktische beslissingen willen we dat er weer geluisterd wordt. Dus gaan we stapsgewijs ons gezag proberen terug te vorderen. Wij bepalen wanneer en wat ze mogen beslissen. We smeren de broodjes zonder overleg. We lopen ’s ochtends naar school als het lekker weer is. Onze kinderen zitten straks weer aangekleed aan het ontbijt. Het zal wel drama opleveren. We zullen erdoorheen moeten, maar een ding is zeker; onze kindjes zullen zeker leren beslissingen te nemen, maar wíj nemen de regie terug.

In onze columns zullen we onderwerpen aansnijden die spelen onder jonge ouders. Heb je suggesties voor interessante onderwerpen? Wil je reageren op onze columns? Wij horen graag van je. Mail ons op hello@pussycatandbird.com.

Meer columns