Momspiration: Lobke Hidding

  • Datum: 30 oktober 2017
  • Tekst: Heidi Riekerk-Boomgaard
  • Fotografie: Heidi Riekerk-Boomgaard
  • Leestijd: 5:30 min

Ze was twintig kilo afgevallen, nog nooit zo fit geweest, had de perfecte werk-privé balans gevonden en voelde zich on top of the world. Tot de diagnose kwam: “U heeft borstkanker.” En toch horen wij geen slachtoffer wanneer we Lobke Hidding (38) spreken, maar een vechter. Vandaag vertellen we haar verhaal.

Lobke Hidding (38), moeder van Alma (6) en Wies (4) en Communications Director bij MediaCom. Woont samen met haar vriend en hun twee dochters in Amsterdam.

In 2011 werd je voor het eerst moeder. Hoe had je van tevoren gedacht dat dit zou zijn?
“Ik had een heel romantisch beeld bij het moederschap. Wij zouden het ouderschap op een laissez-faire manier aanpakken en ons nergens druk om maken. Helaas werd dat beeld in de 32ste week van mijn zwangerschap al verstoord. Ik werd namelijk opgenomen in het ziekenhuis met zwangerschapsvergiftiging, wat zowel voor ons kind als mij levensbedreigend was. De artsen hebben het nog twee weken kunnen rekken, met 34 weken kwam Alma met een spoed keizersnede, een verzwakte hartslag en 1400 gram geboortegewicht ter wereld. Ze werd uit mijn buik gehaald en meteen meegenomen. We wisten op dat punt niet eens wat het geslacht was, zo snel ging het. Na een maand mocht ze mee naar huis, hand-in-hand met een dosis onzekerheid en angst. Gedurende haar eerste levensjaar waren we voornamelijk bezig met cijfermatig te controleren hoeveel voeding ze binnen kreeg en hoe ze zich ontwikkelde. Gelukkig is het allemaal goed gekomen, maar het ging niet vanzelf.”

 

En toen raakte je opnieuw zwanger.
“Ja, en eigenlijk heeft de zwangerschap en geboorte van Wies voor een stuk traumaverwerking gezorgd. Alles ging zo goed en natuurlijk, dat we dankzij haar uiteindelijk toch die laissez-faire ouders konden zijn.”

 

Je bent Communications Director bij een mediabedrijf. Is dat goed te combineren met het gezinsleven?
“Het is een uitdagende, dynamische en deadline gevoelige baan. Ik doe wel altijd mijn best om op mijn vrije dag al het werk naast me neer te leggen, maar dat lukt niet altijd. Ik ben ook ooit flink tegen mezelf aangelopen in deze baan.”

Hoe ben je daar bovenop gekomen?
“Door te gaan sporten. Dat had ik op dat moment sinds mijn tienerjaren niet meer gedaan, maar het is ontzettend goed voor me geweest. Zowel fysiek als mentaal kreeg ik een enorme boost en ik kon de hele wereld aan. Ik viel twintig kilo af en was nog nooit zo fit geweest. Ik voelde me on top of the world. Sporten is sindsdien onderdeel van mijn leven. En tot juli dit jaar had ik daardoor ook een hele goede werk-privé balans gevonden.”

 

Wat gebeurde er in juli?
“Doordat ik zoveel was afgevallen, voelde ik ineens iets in mijn borst, wat ik tot dan toe altijd genegeerd had. Ik dacht voorheen dat ik een oneffen borst had, maar toen mijn borsten minder inhoud hadden, voelde ik een soort damsteen zitten die ik heen-en-weer kon bewegen. Borstkanker zit in mijn familie, dus ik had jaren geleden al eens uit laten zoeken of ik een gendrager was. Dit was niet zo, dus ik zou evenveel kans moeten hebben als de gemiddelde vrouw. En omdat je altijd hoort, dat als je een knikker in je borst voelt, het mis is, ging ik er vanuit dat er niks aan de hand zou zijn. Toen ik in het ziekenhuis moest komen voor de uitslag, ging ik er dan ook in mijn eentje heen. Dat het tóch borstkanker was, zag ik totaal niet aankomen.”

 

Wat deed dat met je?
“Het drong pas door toen ik mijn vriend belde en de woorden zelf moest uitspreken. Ik had borstkanker, met uitzaaiing in mijn oksel. Vervolgens moest ik het aan mijn moeder en zus, die zelf ook borstkanker heeft gehad, vertellen en dat viel me ook zwaar. En later natuurlijk aan mijn dochters. Je wil hen tegen alles beschermen en ze geen angst meegeven, dus ik moest wel even slikken voor mijn verhaal op gang kwam.”

En wat is er sindsdien gebeurd?
“Ik had een lobulaire vorm van borstkanker. Deze variant komt minder vaak voor. Je moet het zien als een soort spinnenweb, daarom is het ook lastiger te voelen en op beeld te krijgen. Om die reden was een borstsparende operatie geen optie. Mijn borst is geamputeerd inclusief een directe reconstructie. In deze periode heb ik heel veel baat gehad bij mijn fitheid, want ik was mentaal en fysiek heel sterk en herstelde daarom goed en snel van de operatie. Vijf van de tien verwijderde klieren uit mijn oksel bleken aangetast, maar volgens de petscan ben ik nu schoon. Om alle risico’s uit te sluiten, start ik deze week chemotherapie tot en met 13 februari. Daarnaast zal ik de komende tien jaar hormoontabletten moeten slikken.”

 

Hoe heb je de kinderen verteld wat er met je aan de hand is?
“Ik heb daar heel lang mee gewacht. Ik wilde eerst weten waarmee ze geconfronteerd zouden worden. Vanuit het OLVG, het ziekenhuis, hebben we goede begeleiding hierbij gehad. We hebben het op een kinderlijke manier uitgelegd. Ik vertelde dat er gemene soldaatjes in mijn borst zaten die eruit gehaald moesten worden. De reactie van Alma was: “Mag ik dan nu weer iPad kijken?” en van Wies kreeg ik een kus. Ze gingen er duidelijk op een andere manier mee om. Maar niet veel later hoorde ik dat Alma de dag erna in de klas bijna letterlijk mijn woorden herhaald had. Dus de boodschap en de ernst ervan, heeft ze toch gehoord en raakten haar enorm.”

 

En hoe gaan ze er nu mee om?
“Wies vond het heel interessant in het ziekenhuis. Zij wilde mijn nieuwe borst ook zien en observeerde die aandachtig. Alma vond het geen fijn aangezicht en haar lip begon te trillen. Maar ik probeer het beste ervan te maken met de kinderen. Laatst ben ik met Alma naar Back Stage geweest, waar we samen pruiken hebben gepast en de grootste lol hadden. Op die manier probeer ik het luchtig te houden.”

Heeft de borstkanker je veranderd als persoon en als moeder?
“Daar waar ik in het zorgeloze leven kon muggenziften over van alles, kan ik nu meer reflecteren en blij zijn met simpele dingen. Ook raak je met je dierbaren op een heel andere, mooie manier in contact. Na de chemokuur ben ik ook wel van plan dingen anders te gaan doen. Ik wil liever zijn voor mezelf en mijn gezin, maar die reflectie ook zeker toepassen op mijn werk. De stress die eerder daaruit voortkwam, zorgt ervoor dat je meer uit contact raakt met jezelf, je kinderen en partner. Ik ga proberen om dat zoveel mogelijk te vermijden en vaker de leuke dingen op te zoeken.”

 

Is er iets wat je naasten van een borstkanker slachtoffer mee zou kunnen geven?
“Wanneer je ziek wordt, bieden heel veel mensen hulp aan, wat ontzettend fijn is. Maar er zit een groot verschil tussen hulp bieden en daadwerkelijk geven. Vraag niet of je iets kan doen, maar onderneem actie. Kook een maaltijd, neem de kinderen een dagje mee naar een pretpark; vraag er niet naar, maar doe het gewoon. Wij hebben het geluk gehad dat we heel veel mensen in onze omgeving hadden die dit ook deden en dat was echt heel fijn.”

 

Wat zou je vrouwen adviseren met betrekking tot zelfonderzoek?
“Doe het regelmatig en houd niet vast aan ‘de knikker’. Verandert je borst of voel je iets wat je niet helemaal vertrouwt, neem het serieus en raadpleeg de huisarts. En een goede tip die mijn fysiotherapeut laatst gaf: maak af en toe een foto van je borsten. Soms zie je in de spiegel de verandering niet, maar op de foto wel.”

Wat is de les die je je dochters wil meegeven?

“Dat ze te allen tijde dicht bij zichzelf moeten blijven. Ik wens Alma en Wies toe dat ze op den duur voldoende zelfvertrouwen hebben, zodat ze kunnen zijn wie ze willen zijn. In ons allen schuilt een kracht, ik hoop dat ze vanuit die kracht hun levensweg kunnen bewandelen.”

 

LOBKE’S FAVORIETEN:
Kinderwinkel: Lemonade. | Kindermerken: Bellerose, Les Coyotes de Paris, Bergstein. | Familie vakantiebestemming: Het designhotel Ekies in Vourvourou, Griekenland. De perfecte plek voor ouders en kinderen aan het strand. | Vervoer: Normale fiets met zadeltje aan de voorkant en kinderzitje aan de achterkant. | Onmisbare mom gadget: M’n portemonnee zodat ik een ijsje kan kopen.

Meer Momspirations: