Momspiration: Charissa Doelwijt

  • Datum: 5 december 2018
  • Tekst: Heidi Riekerk-Boomgaard
  • Fotografie: Heidi Riekerk-Boomgaard
  • Leestijd: 6 min

Zoek op #mamauitdebijlmer en je komt uit bij Charissa Doelwijt (31). Geboren in Suriname, getogen in de Bijlmer, waar ze nu ook trots haar eigen kinderen opvoedt. De Bijlmer is al decennia een veelbesproken buurt, maar wat klopt er van al die vooroordelen?

 

Als kind van immigranten maakte ze van alles mee. De ernst van de Bijlmer, natuurlijk ook de Bijlmerramp uit 1992, maar óók de mooie kanten van de wijk en het uitgroeien tot een succesvolle ambitieuze vrouw, against all odds. Als pedagoog schrijft ze momenteel een module over diversiteit in de opvoeding voor de opleiding Pedagogiek. Iets wat dicht bij haar hart ligt, omdat ze niets liever wil, dan hokjes en vooroordelen zien verdwijnen. In de breedste zin van het woord. Wij spraken met Charissa in de prachtige Bijlmerwijde, waar ze ons meenam door de verborgen parel van Amsterdam.

Charissa Doelwijt (31) – Pedagoog & mbo en hbo docent, verloofd met Verno Romney (35) - Mama van Liam (5) & Aiden (2)

Een aantal jaar geleden werd je moeder. Hoe had je verwacht dat dit zou zijn?
“Toen ik twintig was, wilde ik al kinderen. Ik was professioneel danseres, tot mijn carrière er door een blessure mee ophield. Toen ben ik les gaan geven aan kinderen. Ik heb altijd geweten dat ik moeder wilde worden, het voelde als iets natuurlijks wat hoe dan ook zou volgen. Dat krijg je een beetje als in een hele grote familie geboren wordt. School en ik waren echter een mismatch, dus ik had geen diploma’s. En dat leek me nou niet de perfecte situatie om moeder in te worden. Dus ik ben, na de 21+ toets, uiteindelijk gestart met de opleiding Pedagogiek. In mijn laatste jaar raakte ik zwanger van Liam. Ik wist dat het er bijna opzat, dus ik wilde geen tijd verliezen, haha!”

 

En verliepen je zwangerschap en bevalling zoals je gedacht had?
“Nee, niet helemaal. De zwangerschap ging goed, maar ik was ruim vier maanden misselijk. Ik had momenten dat ik voor de klas stond en snel een prullenbak moest zoeken om in te spugen. Of dat ik ruim voor m’n bestemming de metro uit moest springen om over te geven. Dat was heel heftig. Op de bevalling was ik voor mijn gevoel goed voorbereid, maar toen puntje bij paaltje kwam, klapte ik letterlijk dicht. Ik ben een behoorlijke control freak en kon zowel de pijn niet plaatsen als het loslaten. Het idee dat ik geen controle had over wat er gebeurde, kon ik niet aan. Je bent machteloos, moet je overleveren aan het moment en het op je af laten komen. Dat kende ik niet.”

 

Dat is iets wat je later in het moederschap ook vast nog wel terug hebt zien komen?
“Absoluut! Het moederschap is een mix van verliefdheid, heimwee en angst. Die cocktail heb je ingenomen en dan gaat het beginnen.”

Wat was het meest moeilijke of bijzondere moment in het moederschap tot nu toe?
“De interactie tussen Liam en Aiden vind ik het meest bijzondere; hoeveel liefde zij voor elkaar hebben, dat is prachtig om te zien. Ik vind het ook heel magisch dat ik zoveel van mezelf en Verno in onze kinderen terugzie. Tegelijkertijd is dat ook heel confronterend. Wat ik daaraan moeilijker vind, is hoe je de balans vindt in hoe met je kinderen om te gaan. Liam is bijvoorbeeld heel emotioneel en een dromer, ik ben het tegenovergestelde. Dus soms wil ik dan tegen hem zeggen dat hij niet zo moet zeuren en even door moet gaan, terwijl hij juist meer behoefte heeft aan een begripvolle aanpak op dat moment. Daar is niet altijd ruimte voor, bijvoorbeeld wanneer je op tijd bij school moet zijn. Tussen die twee uitersten schipperen, vind ik soms best een uitdaging.”

 

Hoe was jouw eigen jeugd?
“Zeer liefdevol, maar ook turbulent. We zijn vanuit Suriname naar de Amsterdamse Bijlmer verhuisd en hadden daar een veel rijker leven, dan hier. Mijn ouders hebben alles opnieuw op moeten bouwen en dat was niet makkelijk. Als wij uit school kwamen, zat mijn moeder niet met thee en koekjes klaar. Wij kregen een grote pan thee met melk en heel veel suiker als lunch, of rijst met spinazie en sardientjes als we een goede dag hadden. Ik heb in de buurt veel nare dingen zien gebeuren, zo werden we ook geconfronteerd met drugsverslaafden en –dealers in de buurt. Maar door dat soort ervaringen heb ik zelf nog nooit maar een joint aangeraakt. Mijn moeder hoorde je niet klagen en zei altijd: ‘We leven hier nu en moeten er het beste van maken’. Mijn ouders leerden ons hard te werken voor de dingen die we wilden en dat niets komt aanwaaien. Met als resultaat dat mijn zussen, broers en ik allen goed terecht zijn gekomen. Ik heb de struggle gezien van mijn ouders en ze daaruit zien komen en daarom heb ik heel veel bewondering, respect en dankbaarheid voor hen. Zij zijn mijn inspiratiebron.”

 

Waarschijnlijk heb je dan ook de Bijlmerramp meegemaakt?
“Van heel dichtbij zelfs, want het vliegtuig vloog eerst over ons flatgebouw, voor het achter ons neerstortte. Ik heb de cockpit van het vliegtuig van dichtbij gezien, voor onze ramen oranje besloegen van de smeulende motor. We woonden op negen hoog, op de bovenste verdieping, en het hele gebouw trilde zo erg, dat mijn hoogzwangere moeder ervan uit haar bed viel en mijn vader riep dat we op de grond moesten gaan liggen.”

 

Dat moet heel heftig zijn om als jong meisje meegemaakt te hebben.
“Zeker. De geur die nog wekenlang in de buurt hing, de lege plekken in de klas, het verliezen van familie die in de getroffen flat woonden… dat laat je nooit meer los.”

Je woont nog steeds in de Bijlmer. Voel je je met alles wat je daar meegemaakt hebt veilig?
“Ondanks alles vind ik het leven hier geweldig. Ik voel me thuis en ben trots dat ik hier ben opgegroeid. Vergeet ook niet dat de Bijlmer een hele transformatie door heeft gemaakt en een wijk is met ontzettend veel potentie. Natuurlijk zijn er nog steeds arme mensen die het zwaar hebben en mensen die nare dingen doen, maar de Bijlmer heeft gelukkig meer gezichten dan de media laat zien. Mensen verkijken zich daardoor snel op het intellectueel vermogen van de wijk. Maar er lopen hier nog veel meer getalenteerde mensen rond. En door positieve ervaringen te delen over de Bijlmer, hoop ik mijn steentje bij te kunnen dragen.”

 

Met Sinterklaas net achter de rug kunnen we veilig zeggen dat Nederland zich in een bijzondere fase begeeft, met het oog op racisme en discriminatie. Hoe kijk jij daar tegenaan?
“Iedereen is zich meer bewust geworden van diversiteit de laatste jaren en dat is goed, maar slechts het halve werk. Het gaat er juist om hoe we nu met die kennis omgaan. Vooroordelen hebben we allemaal en dat is ook heel normaal, maar onze hersens kunnen verder denken, waardoor we ook in staat zijn om onze vooroordelen om te zetten in vragen. Door culturele verschillen kunnen mensen handelingsverlegen worden. Dat is jammer en een groot gevaar. Stel juist vragen en wees cultureel sensitief. En als iemand een botte cultuurgerichte vraag stelt, schiet dan niet meteen uit je slof, maar draai het om. Geef aan dat de vraag een beetje hard op je overkomt en probeer te achterhalen waar die vraag vandaan komt. Ga met elkaar in gesprek. Stop met denken in hokjes. Hokjes maken dingen misschien overzichtelijk, maar zonder hokjes zouden we veel meer kunnen bereiken met elkaar. En dan heb ik het niet alleen over ‘ras’, waar ik overigens niet in geloof, maar ook over gender, mensen met beperkingen en seksualiteit.”

 

Wat zijn de leukste dingen om te doen met kinderen in de Bijlmer?
“De Bijlmerweide is de verborgen parel in Amsterdam. Het is een mooi stuk natuur met een kinderboerderij en een hele mooie, ruime speeltuin. Ideaal in de zomer, maar ook in de herfst is het er prachtig. En verder: genieten van natuur, cultuur, multicultureel eten; the best place to be!”

Als moeder van twee kinderen behaalde je dit jaar je master, gefeliciteerd! Was dit goed te combineren met het moederschap?
“Oh wauw… het was te combineren, maar of het goed was, is een tweede. Haha! Ik werkte vier dagen in de week en ging elke woensdag van twee tot negen uur naar school. Ik was toen pas bevallen van Aiden en hij weigerde de fles, dus Verno bracht hem dan tussen de colleges door zodat ik hem kon voeden en verder studeerde ik vaak ‘s nachts. De eerste maanden waren daardoor heftig. Als ik een doel voor ogen heb, dan ga ik er ook echt voor, maar ik had dit niet kunnen doen zonder Verno.”

 

Hoe zou je jullie opvoedstijl omschrijven?
“Liefdevol. En we proberen de kinderen gender neutraal op te voeden. Dat zit in simpele dingen; ze mogen alle kleuren dragen, met Hello Kitty items spelen als ze dat willen en we proberen hen gelijkwaardigheid mee te geven. Zo proberen we om hen niet in hokjes te laten denken. Verder zie ik hoe moeilijk de huidige generatie jongeren het heeft met sociaal contact. Door de digitalisering durven ze niet meer te bellen of een echt gesprek aan te gaan. Dat vind ik zorgwekkend. Dus wij proberen onze kinderen offline social skills bij te brengen.”

 

Je bent lerares en de druk in het onderwijs is een veelbesproken onderwerp op het moment. Hoe kijk jij daar zelf tegenaan?
“Het is tweeledig. Ik denk dat onderwijsopleidingen studenten moeten voorbereiden op alle zaken buiten het primaire proces die bij een baan in het onderwijs komen kijken. Het is zoveel meer dan lesgeven, het is echt een heel breed beroep, dat veel meer uren kost dan de uren dat je voor een klas staat. Als je ambitieus bent en doorzettingsvermogen hebt, ben je heel snel veel taken aan het doen buiten de klas om. Ik vind dat heel leuk, maar voor nieuwkomers kan dat ook een valkuil zijn. En dus moeten ze niet alleen hierop voorbereid worden tijdens de opleiding, maar ook moet men hen niet in het diepe gooien op de eerste dag. Begin met lesgeven en laat ze daarna rustig kennismaken met alle andere zaken. Dan is het niet zo overweldigend en wordt niemand afgeschrikt. Uiteindelijk hebben wij de mooiste baan van de wereld; door interactie met de leerlingen mogen wij meekijken hoe iemand groeit en ontwikkelt. Er is toch niets mooiers?”

Wat is de les die je je kinderen wil meegeven?
“Liefde. Wees aardig tegenover je medemens. Dat is het beginprincipe van alles. Liefde moet je delen. Maar je moet eerst van jezelf houden, om het te kunnen delen. Dus zelfliefde en liefde voor de mensen om je heen, het belang daarvan hopen we hen mee te kunnen geven.”

 

Meer van Charissa weten? Volg haar dan op Instagram.

MEER MOMSPIRATIONS