‘Mama, ben je morgen weer beter?’

  • Datum: 14 september 2018
  • Tekst: Evelien Erichsen

Stevig houd ik hem vast. Negen maanden alweer. Ik kus zijn hoofdje dat nog zo lekker zoet ruikt. Wat een wonder weer. Hij groeit zo goed en snel. Daar heb ik het voor gedaan. Mijn zware zwangerschap, de intense maar prachtige bevalling.

Ik wil hem en zijn grote broer al het geluk geven dat in mijn vermogen ligt. Ik wil dat ze zich geborgen en veilig voelen. Ongedwongen en heel veel zullen lachen. Vrienden voor het leven zullen maken. Ik wil ze beschermen. Ze zijn zo kwetsbaar. Meer dan ooit realiseer ik mij dat ze van alles kan overkomen en ik ze niet voor alles zal kunnen behoeden. En dat moet ik ook niet willen. Ik realiseer me ook hoe kwetsbaar ik zelf ben. Ik hoop dat ik onze jongens zal zien opgroeien tot gezonde, gebalanceerde mannen. Goede mannen, net als hun fantastische papa.

Hopelijk blijf ik gezond. Tenminste zover ik nog gezond ben, want ik ben chronisch ziek. Ik heb multiple sclerosis. Dat had ik al toen ik in april 2013 zwanger werd van ons eerste zoontje. Huilend zat ik bij de dokter met de vraag of we wel het juiste deden. Of ik hem een onbezorgde, fijne jeugd zou kunnen geven. Zou ik een actieve moeder kunnen zijn? “Het allerbelangrijkste is dat je hem liefde kunt geven en dat kun je,” had ze me rustig verteld. Ze kreeg gelijk. Het blijkt dat ik heel veel liefde heb om te geven. En misschien j­uist door het geluk dat we ervoeren, ging het steeds beter met me. Ik was de actieve moeder die ik zo graag wilde zijn en vergat zelfs mijn ziekte.

Het ging zo goed dat Heidi en ik samen gingen zitten om een plek op internet te creëren waar alles zou samenkomen voor ouders:­ Een magazine met mooie fotografie, interviews en artikelen. En een verzameling van websites waar je iets aan hebt als jonge ouder. Een plek waar je blij van wordt omdat je iets ziet of leest waar je net op dat moment op zit te wachten. Dat werd Pussycat and Bird.

Het ging steeds beter met mij. Zo goed, dat ik het aandurfde om nogmaals zwanger te worden. Maar dit keer had ik een zware zwangerschap met maandenlang niet meer dan een paar uur slaap per nacht. Het overweldigende geluk met z’n vieren bleek mij niet te kunnen behoeden voor een van de zwaarste ms-schubs sinds de diagnose, tien jaar geleden. Eind mei verloor ik binnen een week de kracht en het gevoel in mijn benen en bovenlijf. Ik kon niet meer lopen zonder ondersteuning en trok me aan de reling de trap op, tot ook dit niet meer ging. Paniekaanvallen ontnamen mij de adem en beroofden me van het vertrouwen in mijn lichaam dat ik juist weer had opgebouwd. Tot ik met mijn man een plan maakte en weer houvast kreeg. Hoe gaan we dit aanpakken? Wie schakelen we in als hulp? Hoe gaan we verder? Uiteindelijk ben ik onder begeleiding van een orthomoleculaire arts (voedingsarts) gaan detoxen, een flinke hoeveelheid supplementen gaan nemen en heb ik mijn lifestyle nog verder veranderd. We halen zoveel mogelijk energie uit voeding. Vooral veel salades en rauwkost. Twee keer per dag. Groentesappen. Weinig zout, suiker en vet. Geen gluten, geen zuivel, geen vlees. Beetje vis, beetje kip en soms een beetje geitenkaas. Alles puur en biologisch. Ik geloof heilig in voeding als medicijn.

Goede voeding helpt voor balans. Balans is voor iedereen belangrijk en misschien nog wel meer voor drukke moeders en al helemaal voor mij. Daarvoor is ook rust belangrijk. Stilte, zodat ik kan luisteren naar wie ik echt ben. Want alleen als ik goed naar mezelf kan luisteren, zal de stress minder worden en ook de multiple sclerosis. Ook daar geloof ik heilig in. Ik mediteer weer elke avond. Soms hand in hand met mijn man. Dankzij onze sterke band samen en zijn enorme drive om mij weer beter te maken, gaat het nu veel beter. Gelukkig heb ik ook fijne familie en vrienden. Naar mijn vrienden moest ik me kwetsbaar opstellen. Het kostte wat moeite, maar uiteindelijk durfde ik te vragen of ze langs wilden komen, omdat ik hen miste en niet naar hen kon komen. Ze kwamen en gaven me energie. Mijn wereld was klein geworden, maar met hun verhalen werd het weer een beetje groter. Met meerderen kreeg ik mooie gesprekken die dieper gingen dan alleen het alledaagse. Nu zag ik dat kwetsbaarheid niet persé iets negatiefs hoeft te zijn, maar ook vriendschappen kan verrijken.

Het was beren zwaar. Naast de angst hoe erg het zou worden en of alles zou herstellen, was onze oudste zoon zich heel bewust van mijn ziekte. Elke dag vroeg hij of ik alweer beter was en of ik alweer kon rennen. Hij klampte zich aan me vast. ‘Mama, is een beetje ziek,’ zeiden we dan. Maar bewust hebben we het niet dramatisch gemaakt, omdat we onze kids waar mogelijk onbezorgd willen laten opgroeien. Hij vraagt soms of ik al kan rennen. ‘Binnenkort,’ antwoord ik dan. En daar geloof ik ook in. Gelukkig lacht hij weer heel veel, net als zijn broertje. Net als mijn man én als ik.

Niet alleen voor ons was het zwaar. Ook voor Heidi, die al die tijd zonder mij de leuke, bijzondere mensen, merken, plekken en andere initiatieven zichtbaar maakt voor jullie. Respect! Ook voor Pussycat and Bird heb ik nog veel te geven. Ik zal langzaamaan weer deel uitmaken van het Pussycat and Bird team, want dat is een topteam. Een team dat groeiende is, met een superstagiair als nieuwste aanwinst. We hebben gebikkeld en zijn nog lang niet klaar. We hebben nog zoveel ideeën, creativiteit en inmiddels zo’n groot netwerk van mensen die, net als wij, het leven voor ouders leuker en makkelijker wil maken. Daarom hebben we volgende week weer te gekke content in de pijpleiding voor jullie. Tot snel!

 

Liefs,

 

Evelien