Dadspiration: Cisco Peeters

  • Datum: 27 september 2017
  • Tekst: Heidi Riekerk-Boomgaard
  • Fotografie: Heidi Riekerk-Boomgaard
  • Leestijd: 4 min

Na het succes van de Momspirations, kon het mannelijke equivalent natuurlijk niet uitblijven. Want naast inspirerende moeders zijn er ook tal van inspirerende vaders! We trappen deze nieuwe rubriek af met het bijzondere verhaal van Cisco Peeters: acteur, presentator en life coach.

 

Als vierjarig jongetje werd hij geadopteerd uit Colombia door een gezin uit de Achterhoek. Een plek waar hij door zijn huidskleur erg opviel en waardoor er snel een sterk verlangen groeide naar de anonimiteit van de grote stad. Op zijn zeventiende vertrok hij naar Amsterdam om daar de toneelschool te volgen en sindsdien hebben we hem in meerdere toneelstukken, series en commercials kunnen zien. Een jaar geleden adopteerde hij samen met zijn vriend Marcel hun zoontje Shane.

Cisco Peeters (37), acteur, presentator en life coach. Woont samen met zijn vriend Marcel (39) en zoontje Shane (1,5) op de Amsterdamse grachten.

Je bent opgegroeid in de Achterhoek. Waarom wilde je daar weg?
“Ik was het enige donkere en geadopteerde kind in een blanke omgeving. Af en toe voelde ik me net een bekende Nederlander. Ik kon geen stap zetten zonder dat ik in de gaten gehouden werd. En toen ik klein was, stonden er een keer kinderen op de autoruit te bonken, omdat ze dachten dat ik Webster was… Dus toen ik op mijn zeventiende de middelbare school had afgemaakt, wist ik het zeker; in Amsterdam ligt mijn toekomst.”

 

In 2015 deed je mee aan Masterchef en vanuit dat programma ben je life coach geworden. Wat doe je precies?
“In samenwerking met Combiwell kook ik met mensen die serieuze problemen hebben. Bijvoorbeeld personen die in een isolement zitten. Ik analyseer hen aan de hand van het gedrag in de keuken en vervolgens stimuleer ik hen problemen aan te pakken. Door zonder recept te werken, leer ik de mensen te vertrouwen op zichzelf. En ik heb ontzettend mooie dingen zien gebeuren. Ze maken enorme sprongen en sommige mensen die in een isolement zaten, hebben nu zelfs weer een baan. Dat geeft me heel veel voldoening.”

 

Je bent een jaar geleden vader geworden van Shane. Hoe heb je het adoptieproces ervaren?
“Daar heb ik een dubbel gevoel bij. We moesten op adoptiecursus, waar je eigenlijk voornamelijk leert hoe verschrikkelijk het is. Alles wat er mis kan gaan met een kind, werd op de adoptie gegooid. Omdat ik zelf geadopteerd ben, kon ik dat wel relativeren voor de groep. Het vervelende is, dat je alleen de probleemverhalen hoort en nooit de positieve. Dat maakt het proces wat lastiger. En natuurlijk moet je niet een te rooskleurig plaatje in je hoofd hebben, maar dit was wel erg overdreven. Wat me vooral stoorde aan het proces, is dat elke idioot een kind kan krijgen, maar als je wilt adopteren, moet je door de hele molen. En ik weet niet of ik geloof dat die molen in staat is om te bepalen of jij een geschikte ouder kan zijn.’

Heeft je eigen verleden een rol gespeeld toen jullie Shane gingen adopteren?
“Zeker. Ik werd op vierjarige leeftijd geadopteerd uit een kindertehuis in Colombia en eigenlijk weet men niet al te veel over mij. Ik ben afgegeven door iemand die zei dat ze op mij moest passen, maar dat niet meer kon. Ze wisten op dat moment geen naam of geboortedatum, dus dat is allemaal bedacht. Toen ik in Nederland aankwam, hebben ze een botscan moeten doen, om te kunnen schatten hoe oud ik zou moeten zijn. Toen wij besloten om te gaan adopteren, vond ik het daarom heel belangrijk dat het op een transparante manier zou gebeuren. Ik wil niet dat mijn kind, zoals ik, een mysterie met zich meedraagt.”

 

Doet de manier waarop jij bent afgestaan vandaag de dag nog iets met je?
“Het is niet dat ik er nog heel erg mee zit, ik heb een hele mooie jeugd gehad. Maar het idee dat ik misschien ergens biologische broers en zussen rond heb lopen, doet me zeker wel wat. Ik zou hen graag ontmoeten.”

 

Uit welk land is Shane geadopteerd?
“Uit Nederland. Zijn moeder was ongepland en ongewenst zwanger en koos uit vijf stellen, ons uit. Het hele proces heeft vier jaar geduurd, waarvan twee jaar bestond uit wachten. Maar toen we hoorden dat Shane naar ons zou gaan, hadden we negen dagen de tijd om ons voor te bereiden. Ik cancelde mijn vakantie en we zijn als een gek naar Prénatal gerend om alles aan te schaffen. Dat was wel een klein beetje gekkenwerk, haha! Daarnaast zijn we op zoek gegaan naar een donormelkmoeder. Shane was namelijk pas tien weken oud, toen hij bij ons kwam.

Hebben jullie na de adoptie tijd gehad om met elkaar te zijn?
“Marcel heeft een eigen apotheek en bekleedt verschillende bestuursfuncties, dus hij moest vrij snel weer aan het werk. Ik heb een jaar vrij genomen om me te kunnen focussen op Shane en op dit moment werk ik maar twee dagen per week.”

 

Welke dingen zijn belangrijk in de opvoeding van Shane?
“Open en eerlijk zijn en hem niet klein houden. Ik wil dat hij zelf dingen ontdekt. Hij moet kind kunnen zijn en van tijd tot tijd betekent dat ook loslaten. Je kan een kind niet in bubbelplastic wikkelen, hij moet zelf leren vallen en opstaan.”

 

Heeft het vaderschap jou veranderd als mens?
“Waar ik voorheen wat meer zorgeloos was, ben ik nu altijd verantwoordelijk bezig en voorzichtig, ook als ik alleen ben. Je leeft immers niet meer alleen voor jezelf. Ook ben ik duidelijker over wat en wie ik in m’n leven wil. Ik wil gewoon geen slechte invloeden voor Shane, dus leef ook een stuk bewuster.”

Met drukke carrières en een grote sociale kring; hoe vinden jullie een balans tussen het vaderschap en de rest?
“We betrekken Shane bij alles op sociaal vlak. Hij is zelfs al mee geweest naar het Prinsengrachtconcert. Op carrièregebied is het voor mij wel lastiger. Wat dat betreft breng ik het grootste offer, want ik heb een behoorlijke stap terug moeten doen. Ik zorg dat met wat ik doe, ik me niet ga vervelen. Er moet altijd groei blijven in mijn ambitie. Maar Shane is simpelweg het belangrijkste voor me op dit moment, dus ik zal altijd eerst aan hem denken voor ik me in een nieuw carrière-avontuur stort.”

 

Wat is de les die je Shane mee wil geven?
“Ik vind het belangrijk dat je jezelf bent in alles. Wie je bent zal gaandeweg veranderen, maar blijf altijd groeien, jezelf ontwikkelen en never settle for less! Ik hoop echt dat het een go getter zal worden en dat hij zich niet neerlegt bij situaties die hem niet volledig gelukkig maken.”

 

CISCO’S FAVORIETEN:
Kinderwinkel: Wijs West | Kindermerken: Little Indians | Familie hangout: Foodhallen, Kanarie Club, Rolling Rock Kitchen | Familie vakantiebestemming: Zuid-Engeland, Portugal en Ibiza. Maar het liefste ontdekken wij elke keer weer een nieuwe plek. Je kan namelijk overal en altijd rekening houden met de wensen van je kind, daar hoef je niet voor naar een kids resort. Sterker nog; ik krijg al jeuk bij het idee om daarheen te moeten! | Vervoer: Bugaboo Cameleon, Ergobaby draagzak en normale fiets met kinderzitje. | Onmisbare dad gadget: De Bloom Lounger en Bloom eetstoel. Shane vindt ze beiden fantastisch en qua design misstaat het ook niet in huis.

Lees ook de laatste Momspirations: