Column: Anger management

  • Datum: 1 augustus 2019
  • Tekst: Evelien Erichsen
  • Illustratie: Evelien Erichsen

Even een raadsel: het is klein, maakt oorverdovend lawaai en het ligt op de grond. Weten jullie het al?

De tweede van anderhalf

Wie een kind heeft met driftbuien, zal het raadsel vast hebben opgelost. Voordat mijn tweede was geboren, had ik het niet zo snel geweten. Onze eerste van vier blijkt – met terugwerkende kracht – een voorbeeldig en makkelijk kind met een matige behoefte aan verkennen. De tweede van anderhalf. Tja. Dat is een ander verhaal. Hij is heel innemend, actief en onderzoekend. Én kan enorm boos worden als hem iets niet bevalt.

Op onderzoek uit

De eerste konden we met een boekje aan tafel zetten en een restaurant bezoeken zonder dat het chaos werd. De tweede onderzoekt álles. Tafels met een asbak, een plantje, bestek en brandende kaarsjes. Gasten in het restaurant waar hij graag met een grote lach op zijn gezicht even gaat buurten. Een grote keuken en een machtig interessante bar die hij kan verkennen. Zelfs als hij niet lekker is en we met hem naar de huisarts moeten, probeert hij nog alle lades te openen, de stekker uit de computer te trekken en controleert of het gordijn rondom de onderzoekstafel wel stevig bevestigd is aan het plafond. En wij? Erachteraan. Continue.

Nee! NEIN!

Dat is niet het enige dat hij onderzoekt. Hij onderzoekt ook zijn grenzen en hoe ver hij erover kan gaan. En wij? We hebben nog nooit zoveel nee en nein (mijn man is Duits) gezegd. En dat maakt vaak geen indruk. Hij lijkt het zelfs grappig te vinden. Want tja, alle aandacht is leuk. Dus ook negatieve aandacht. En als voor ons dan de maat echt vol is, hebben we een woedend, trappelend kind. Liggend op de grond.

Tripple P

We hadden het aangekaart bij het consultatiebureau en daar kregen we de Triple P Tipsheet mee voor peuters en het aanbod om een workshop te volgen. Hier een paar van de tips:

 

  1. Hoe minder vaak je nee (of nein) zegt, hoe meer indruk het maakt. We zullen situaties en ons huis meer op deze, kleine dreumes moeten aanpassen. Zoals lade stoppers voor in de keuken.
  2. Als we ‘nee’ zeggen, zullen we dit rustig en duidelijk moeten zeggen. Knielend op ooghoogte en zijn handjes vasthoudend. Hem goed uitleggen wat hij niet mag doen en hem ongeveer vijf seconden de tijd geven om zien of hij het begrijpen heeft. Zo ja; dan geven we hem daarvoor een complimentje.
  3. We zijn geneigd snel even wat meters te maken zoals opruimen of koken, zodra hij lekker speelt. Toch zullen we juist dan even de tijd moeten nemen om hem een complimentje te geven als hij zo zoet is. Zo krijgt hij positieve aandacht en gaat hopelijk het muntje vallen bij hem.
Hoe halen we hem eruit?

Handige tips, maar toch kunnen we niet voorkomen dat hij soms een driftbui heeft. Ik had van een kennis gehoord dat haar zoon van twaalf vroeger ook driftbuien had. Zij ging dan naast hem zitten en wachten tot het over ging. Soms wel een uur lang. Dat bracht me op een idee. Onze tweede krijgt een driftbui als hij verdrietig, moe, angstig of boos is en zijn emoties niet goed kwijt kan. Kunnen we hem uit die driftbui halen door hem iets te geven dat deze emoties weg neemt? Iets dat troost biedt? Bij hem is dat zijn speen + tutteldoekje en natuurlijk onze onverdeelde liefde en aandacht.

Halleluja

Ik ben het gaan proberen. Laatst was het weer zover. We kwamen te laat thuis. Hij was moe en werd heel boos omdat hij iets niet mocht. Woedend lag hij schreeuwend op de grond. Ik ging naast hem op de grond zitten, gaf hem zijn speen en trok hem tegen mij aan. Ik gaf hem daarbij de ruimte om verdrietig te zijn en liet hem huilen en schreeuwen. Binnen een minuut was hij weer rustig. Halleluja. Zou dit ook werken bij volwassenen?

In onze columns zullen we onderwerpen aansnijden die spelen onder jonge ouders. Heb je suggesties voor interessante onderwerpen? Wil je reageren op onze columns? Wij horen graag van je. Mail ons op hello@pussycatandbird.com.

Meer columns